İnsanların “Sevgi Pıtırcığı” haline getirilmeye çalışıldığı günümüzde, kusurlu affedişleriniz kendinize duymanız gereken saygıyı büyük ölçüde zedeler.

Bağlılık ve Bağımlılık… Birbirine ne kadar yakın, lakin birebir vakitte o kadar uzak olan iki kavram. İnsan ruhunun derinliklerinde yankı bulan bu üniversal hisler, birçok vakit bizim de kendimizi kaybetmemize neden olabilir. Kimi vakit, birine duyduğumuz bağlılık o kadar güçlüdür ki, özgürlüğümüzü ve kimliğimizi unutabiliriz. Pekala, gerçekten bağlı mıyız yoksa bağımlı mı? Sevdiklerimize olan bağlarımız, kimliğimizi mi güçlendiriyor yoksa bizleri onlara mahkûm mu ediyor? Bağlılık, bizi özgürleştirirken mi büyütür, yoksa pranga mıdır? Münasebetlerimizdeki sonları nasıl çiziyoruz? Yunan mitolojisinin simgelerinden, sözlerin kökenine kadar bu iki kavramın farkını nasıl ayırt edebiliriz? İçsel gücümüzü bulma seyahatinde, bağlılık mı, bağımlılık mı daha sağlıklı bir temel oluşturur? Ve en değerlisi, biz kendimizi bu ikisinin ortasında hangi çizgide buluyoruz? Birlikte mitolojik ve etimolojik bir perspektiften, bağlılık ile bağımlılık ortasındaki sonları sorgulayıp bu iki kavramın insan ru

İniş çıkışlarına, bütün aksiliklerine rağmen yaşamaktan vazgeçemiyoruz. Ömürde hasretlerimize tümüyle kavuşamasak ve her şeyden bıksak da yaşamaktan bıkmıyoruz. Gerçek hayat birçok sefer parlaklığını yitirse de bunu vakit zaman hayal gücünün cilasıyla tazelemek gereğini duyuyoruz. İnsanın hayatı bir bakıma onun hayalidir; demez miyiz insan hayal ettiği surece yaşar diye. Ömrü hangi servetle kıyaslayabiliriz? Yalnız kâr ziyana nazaran hayatın hesabını çıkarabilir miyiz? Ömrün bir mantığı olduğundan kelam edebilir miyiz? Aslında o hiçbir hayal gücünün bile öngöremeyeceği zenginliklerle yüklüdür; süreksiz olduğu için de kıymetlidir. Her insan hayatının kalitesi onun yapıp ettiklerinin bir toplamıdır.